Reisverslag Uganda 2010-2011

Dag 17, van Lake Bunyonyi naar Masaka.

We vertrekken vanmorgen om half negen in een boomstam weer naar de vaste wal waar Sam en Ben al met de busjes staan te wachten. We hebben vandaag een lange weg te gaan. Na een uur maakt de onverharde weg ineens plaats voor een lang geasfalteerd stuk. We rijden door een deel van Oeganda waar de president niet veel aanhang heeft en met de aanleg van deze weg hoopt de leider van het land hier ook meer stemmen te krijgen. Het nadeel van het betere wegdek is dat andere weggebruikers ook sneller en roekelozer rijden. We belanden bijna in de berm door een tourincar die ons met hoge snelheid passeert.

Met de boomstam weer terug naar de wal.

Vervoer van personen in Oeganda.

Het landschap is in deel van Oeganda totaal verschillend met wat we in het oosten van het land hebben gezien. Veel gecultiveerder vooral. In tegenstelling tot lemen hutjes en rieten daken meer gemetselde huisjes met een vast dak, meestal golfplaten. Het leven langs de kant van de route verschilt niet veel. Alle dagelijkse activiteiten en de handel in de dorpjes waar we doorheen rijden gebeurt ook hier allemaal buiten langs de weg.

Even na de middag bereiken we het stadje Mbarara waar we in een hotelletje lunchen. Ontzettend, wat duurt alles lang. En dat terwijl we nog een hele afstand hebben af te leggen naar ons doel van de dag. De stad Masaka.
Als je aan één van onze chauffeurs of aan Carolien vraagt hoe ver het nog is hebben ze het altijd over "nog zoveel uur". Als je vraag hoeveel kilometer het nog is dan halen ze de schouders op. Een reis wordt altijd in tijd aangegeven. De afstand opgeven heeft door de kwaliteiten van de wegen schijnbaar geen enkele zin.

Warempel weer een geasfalteerde weg.

De gezellige tuin van café Frikadellen.

Als we in Masaka aankomen gaan we als allereerste naar café Frikadellen, bekend om hun lekkere koffie. Het is daar zo gezellig dat we besluiten om daar dezelfde avond ook weer naar toe te gaan om te gaan eten.
Dat doen we dan ook nadat we later die middag ingecheckt hebben in hotel Brovad, een heel saai en simpel hotel waar we zelfs zelf de koffers via de trap naar de derde verdieping moesten sjouwen. Gelukkig zijn we hier alleen maar voor één overnachting.