Lui, maar wel oplettend.
Lekker verscholen achter de struiken.
Een kwartiertje later zien we dan de eerste gorilla. Wat een gezicht en wat een gebeurtenis. Lui ligt hij op een stapel takken en schijnt totaal geen aanstoot te nemen aan onze aanwezigheid. We lopen verder en zonder dat we het in de gaten hebben zitten we plotseling midden in een grote familie gorilla's. Volgens Benjamin, onze hoofdranger bestaat de familie uit 23 dieren, waarvan wij er alles bij elkaar 11 van te zien krijgen. Later krijgen we te horen dat er 19 stuks om ons heen zaten.
We weten niet waar we eerst moeten kijken want de rangers doen alle moeite om het zicht op de grote zwarte beesten zo goed mogelijk te maken door het weghakken van struiken. Overal om ons heen liggen afgehakte takken en bladeren, maar de apen maken zelf veel meer kapot dan onze begeleiders. Hele boompjes trekken ze omver.
Benjamin heeft in de gaten dat Ans even een momentje rust nodig heeft en hij maakt heel attent voor een struik even een zitje voor haar van afgehakte takken waar ze dankbaar gebruik van maakt. Ze weet echter niet dat een meter achter haar, aan de andere kant van de struik een grote gorilla haar aan zit te kijken. En zo zijn er meer van die momenten.
Ik sta met Maaike naar een kleine gorilla te kijken als achter ons ineens de struiken uit elkaar gaan en een groot mannetje tevoorschijn komt. Weglopen gaat niet meer dus moeten wij heel onderdanig doen als hij achter ons langs weg loopt. Het zou me niet verbazen als de gorilla onze hartslag gehoord heeft.
Jonge ondernemende berggorilla.
De hele dag eten wanneer je wilt.
Wij worden goed in de gaten gehouden.
Eén van de rangers wijst op een gegeven moment naar achter, waar plotseling een grote Silverback is verschenen. Hij zit een meter of 8 verderop gewoon op een tak te kluiven. Als hij opstaat zie je pas hoe groot hij is. Wat een verschijning. De ranger zegt dat wij naar achteren moeten omdat de aap deze richting op komt lopen. Makkelijker gezegd dan gedaan. We staan met onze voeten gewoon klem tussen de afgehakte takken. Zo ook Robert, die echt niet meer weg kan lopen. De grote gorilla loopt vlak achter hem langs en verdwijnt in het struikgewas.
Hoewel de rangers zeggen dat we gewoon kunnen praten, blijven we onbewust op fluisterende toon met elkaar spreken. We zijn allemaal diep onder de indruk. We mogen een uur bij de gorilla's blijven en voor je het weet is die tijd ook voorbij. En, hoewel voor mijn doen ik weinig foto's heb gemaakt zal ik dit uur, wat veel te snel voorbij is, en deze hele dag nooit meer vergeten.
Het is net een mensenhand.
Prachtige blik in de ogen.
De Silverback, een imposante verschijning.
