Twee nijlpaarden aan de oever van de Nijl.
Wij worden bekeken.
In Murchison Falls National Park leeft ook de Shoebill stork, de bijna prehistorisch uitziende Schoenbek ooievaar. In het hele park leven er nog 30. Ze zijn schaars, wat ook niet zo gek is als je weet dat elke vogel slechts 20 jaar oud wordt en eens in de 5 jaar een ei legt.
En wat denk je, we zijn een kwartiertje onderweg en we zien er een op de wal staan. Weliswaar ver weg, maar deze kans om een foto te maken van dit dier pakken we met beide handen aan. Later horen we dat het zien van een Shoebill in Murchison toch uniek is.
De zelzame Schoenbek Ooievaar.
Na de middag gaan we weer met de ferry naar de andere kant van de Nijl voor een tweede game-drive in het park. Ditmaal zonder ranger, maar Ben, onze chauffeur en Carolien weten wel een beetje de weg. Vergeleken met gisteren zien we maar weinig wild, maar het einde van de rit maakt alles goed.
Ons minibusje met het dak open.
Bosolifant aan de oever van de Nijl.
Het nationaal symbool van Oeganda, de kraanvogel.
We zijn helemaal in de Delta terecht gekomen en daarvandaan is het nog 1,5 uur rijden om de laatste ferry van 7 uur savonds te halen. Dus we maken ons op voor deze rit als Maaike ineens roept "Luipaard!!!". En ja hoor, in een boom links van ons ligt een luipaard op een tak ons aan te kijken. Helaas wel een beetje ver weg, maar daar weet Ben wel wat op. Met het risico gezien te worden en een bekeuring van 150 dollar te krijgen gaat hij met het busje van het pad af, door het hoge gras heen om dichter bij de luipaard te kunnen komen. Wat een schitterend dier. Iedereen is lirisch. Er worden vanuit de wagen volop foto's en filmopnamen gemaakt tot Carolien zegt dat we nu nog maar een uur hebben om de ferry te halen. Dus dat wordt racen tegen de klok.
Buffels .
Luipaard in de boom.
