• reisdag
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • Home
  • Reisroute
  • Dierenwereld
  • Vogels
  • Gastenboek






Dag 14, de gorilla tracking.

Vandaag de grote dag waar we al een half jaar naar uitkijken. We gaan de gorilla's bezoeken. We staan om half zes op om nog te kunnen ontbijten en de lunchpakketten die we de avond ervoor hebben besteld staan ook voor ons klaar. De eerste inspanning van de dag is het steile pad omhoog lopen van het resort naar de weg waar Sam klaar staat met het busje om ons weg te brengen. Hij weet een kortere route, maar het is altijd nog een rit van een uur. Wel een prachtige rit, vooral als halverwege de zon opkomt.

We zijn ruim op tijd. Allereerst wordt iedereen, op een ontzettend slome manier, ingeschreven. Als we dan ook de briefing er op hebben zitten en we allemaal een stok hebben gekregen en kennis hebben gemaakt met onze dragers, gaan we dan eindelijk op weg. En wat een weg. Het wordt een in totaal 4 uur durende inspannende weg. Het eerste uur kunnen we nog gebruik maken van paden die de afgelopen dagen zijn belopen, maar na een uur verandert dit en loopt er constant iemand voorop om een doorgang voor ons te hakken in het struikgewas en gebladerte. En dan ook nog eens op steile hellingen waar we omhoog of omlaag moeten. Wat zijn we blij met onze beide porters, Gerald en Jonas, die onze rugtassen dragen en ons helpen op moeilijke stukken. We zijn blij dat we goed voorbereid zijn. Goede wandelschoenen, shirts met lange mouwen, een hoofddeksel, de lange broek in de sokken tegen de mieren en tuinhandschoenen aan. Door je uitrusting en omdat je beide handen constant nodig hebt is het onmogelijk om tijdens de tracking een foto te maken.

Na vier uur ploeteren wordt er door de rangers die ons begeleiden contact gelegd met de spoorzoekers die al veel eerder het oerwoud in zijn gegaan om de gorilla's te zoeken. We zijn vlakbij. We krijgen even kort de gelegenheid om wat te drinken en onze fotoapparatuur in orde te maken. Buiten onze camera's mogen we verder niets mee nemen. We moeten alles achter laten bij de dragers die ook niet verder mee gaan. De spanning begint nu toch toe te nemen.


Een kwartiertje later zien we dan de eerste gorilla. Wat een gezicht en wat een gebeurtenis. Lui ligt hij op een stapel takken en schijnt totaal geen aanstoot te nemen aan onze aanwezigheid. We lopen verder en zonder dat we het in de gaten hebben zitten we plotseling midden in een grote familie gorilla's. Volgens Benjamin, onze hoofdranger bestaat de familie uit 23 dieren, waarvan wij er alles bij elkaar 11 van te zien krijgen. Later krijgen we te horen dat er 19 stuks om ons heen zaten.
We weten niet waar we eerst moeten kijken want de rangers doen alle moeite om het zicht op de grote zwarte beesten zo goed mogelijk te maken door het weghakken van struiken. Overal om ons heen liggen afgehakte takken en bladeren, maar de apen maken zelf veel meer kapot dan onze begeleiders. Hele boompjes trekken ze omver.
Benjamin heeft in de gaten dat Ans even een momentje rust nodig heeft en hij maakt heel attent voor een struik even een zitje voor haar van afgehakte takken waar ze dankbaar gebruik van maakt. Ze weet echter niet dat een meter achter haar, aan de andere kant van de struik een grote gorilla haar aan zit te kijken. En zo zijn er meer van die momenten.
Ik sta met Maaike naar een kleine gorilla te kijken als achter ons ineens de struiken uit elkaar gaan en een groot mannetje tevoorschijn komt. Weglopen gaat niet meer dus moeten wij heel onderdanig doen als hij achter ons langs weg loopt. Het zou me niet verbazen als de gorilla onze hartslag gehoord heeft.

vogelnaam
Jonge ondernemende berggorilla.
vogelnaam
De hele dag eten wanneer je wilt.
vogelnaam
Wij worden goed in de gaten gehouden.

En van de rangers wijst op een gegeven moment naar achter, waar plotseling een grote Silverback is verschenen. Hij zit een meter of 8 verderop gewoon op een tak te kluiven. Als hij opstaat zie je pas hoe groot hij is. Wat een verschijning. De ranger zegt dat wij naar achteren moeten omdat de aap deze richting op komt lopen. Makkelijker gezegd dan gedaan. We staan met onze voeten gewoon klem tussen de afgehakte takken. Zo ook Robert, die echt niet meer weg kan lopen. De grote gorilla loopt vlak achter hem langs en verdwijnt in het struikgewas.

Hoewel de rangers zeggen dat we gewoon kunnen praten, blijven we onbewust op fluisterende toon met elkaar spreken. We zijn allemaal diep onder de indruk. We mogen een uur bij de gorilla's blijven en voor je het weet is die tijd ook voorbij. En, hoewel voor mijn doen ik weinig foto's heb gemaakt zal ik dit uur, wat veel te snel voorbij is, en deze hele dag nooit meer vergeten.

vogelnaam
Het is net een mensenhand.
vogelnaam
Prachtige blik in de ogen.
vogelnaam
De Silverback, een imposante verschijning.

Als het dan echt zo ver is lopen we weer naar boven waar onze porters met onze tassen staan te wachten. Nu kunnen we eindelijk ons lunchpakketje op maken. Na nog een laatste beetje drinken maken we ons op voor de terugweg. Gelukkig kunnen we een heel groot deel van de weg terug gebruik maken van het pad dat vanmorgen voor ons gehakt is. Hierdoor duurt de terugweg ook een uur korter als de heenweg.
Plotseling wordt er gewenkt dat we door moeten lopen, en zo snel mogelijk. Niet zo heel ver van ons vandaan staat een enorme bosolifant en de rangers zijn toch bang om in ons gezelschap een confrontatie met dit immense dier aan te gaan. Als we dan eindelijk terugzijn bij het vertrekpunt zijn we allemaal doodmoe. Als ik het er met ranger Benjamin over heb, is de vermoeidheid ook niet zo verwonderlijk. In Nederland wonen we net boven of zelfs net onder de zeespiegel terwijl de hele dag vandaag zich heeft afgespeeld tussen de 2300 en 2500 meter hoogte.

Tot slot nemen we afscheid van onze dragers en ontvangen we van de rangers een oorkonde. Sam staat ons al op te wachten en we kunnen voldaan terug naar de lodge. Halverwege de reis begint het te regenen en het wordt zo glad dat het busje af en toe gevaarlijk weg begint te glijden. Enkele kilometers voor we thuis zijn slipt het busje op een steile helling weer steeds weg, en komt af en toe zo dicht bij de afgrond, dat we besluiten uit te stappen en verder de berg naar beneden te gaan lopen. Of we helemaal niet moe zijn. Onder aan de berg stappen we weer in voor het laatste stukje van de rit. We hebben afgesproken om bij aankomst onze ervaringen niet te vertellen aan de groepsleden die de tracking morgen gaan doen. Moeilijk is dat ook niet want na gedouched en gegeten te hebben zijn we meteen naar bed gegaan.

Wat een dag!





copyright: 2011 - uganda.gradstaat.nl