• reisdag
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • Home
  • Reisroute
  • Dierenwereld
  • Vogels
  • Gastenboek






Dag 7, van Murchison Falls NP naar Hoima.

Vandaag mogen we maar liefst tot half zeven 'uitslapen'. Een half uurtje later zitten we aan het laatste ontbijtje in het Red Chili Camp, terwijl 20 meter verderop in het kamp een baviaan verwoedde pogingen doet om het deksel van een prullebak af te halen. Om acht uur is het busje ingepakt, heeft de andere groep zich bij ons gevoegd en rijden we voor de laatste keer door het park. Een uur later zijn we bij de uitgang, maar diegenen die verwachtten dat vanaf daar het wegdek ook wel beter zal zijn komen bedrogen uit. Het blijft de komende dagen alleen maar zandwegen. Gratis Afrikaanse massage dus.

De wegen zijn in een dusdanige staat dat we op een gegeven moment voor een bruggetje staan waar Ben niet overheen durft te rijden. Naast de brug is een doorwaadbare plaats door de rivier, maar een oversteek met het busje door het water ziet hij ook niet zitten. Dan toch maar een zorgvuldige inspectie van het gammele bruggetje waarna hij zegt dat het wel gaat. De voorzichtige passage over de brug gaat vervolgens prima maar brengt wel een beetje spanning en jolijt in de groep.


Matoke had een idee voor een nieuwe activiteit en onze groep was gevraagd of we als proef naar een nieuw ontdekte bezienswaardigheid wilden gaan. Een schip, (de Robert Coryndon) dat begin vorige eeuw regelmatig heen en weer stoomde over Lake Albert en in 1962 tijdens een storm in de toenmalige haven van Butiaba aan de grond is gelopen. Ook de haven zelf met al haar gebouwen werd verwoest. Het schip ligt nu, half afgezonken, te roesten in het water. Een groot deel van de bevolking van het vissersdorpje, nakomelingen van vluchtelingen die vroeger Congo konden verlaten op dit schip, koesteren het wrak.
Het was vanaf het punt waar we de busjes moesten laten staan nog een heel eind lopen, gedeeltelijk over het strand in een behoorlijke warmte. En blik op het schip en we wisten genoeg. Dit hoeft niet in het programma voor een volgende rondreis opgenomen te worden.

vogelnaam
De "Robert Coryndon"

In Hoima aangekomen gaan we na de lunch eerst langs een kleine supermarkt in het stadje waar we wat spulletjes voor ons bezoekje aan een weeshuis hier kopen. Het bezoek aan dit 'Mustard seed' weeshuis is een emotionele gebeurtenis. De kinderen daar komen niets te kort maar uit alles blijkt dat alleen ons bezoekje al heel erg wordt gewaardeerd. Iedereen wordt dan ook meteen bij de hand gepakt door een kind en meegenomen om te kijken waar zijn of haar slaapplaats is. Vooral een driejarige tweeling, Ruth en Geralda, zijn veel op onze armen te vinden. Vooral mijn snor krijgt van beide kinderen de volle aandacht. Dit kennen ze niet.

vogelnaam
Kinderen hebben hun slaapplaats laten zien.
vogelnaam
Hele blije gezichtjes.

Na rondgeleid te zijn door de kinderen en de leidsters blijken ze stoelen voor ons klaar gezet te hebben en zingen de kinderen enkele liedjes voor ons. Moeilijk om dan geen natte ogen te krijgen. Het is helemaal feest als onze spulletjes uitgedeeld worden. Vooral lollies en de uit Nederland meegenomen bellenblazen blijken geliefd. De meeste spulletjes zoals schrijfwaren en schriftjes worden door de leiding bewaard voor het schooltje aldaar. We weten dat we met ons bezoekje iets goeds gedaan hebben.

vogelnaam
Onze bungalow in het Kon-Tiki resort.

Hierna rijden we door naar het vlakbij gelegen Kon-Tiki resort. In vergelijking met de afgelopen week een zeer luxe verblijf waar we maar n nachtje zullen blijven. Jammer dat het inmiddels is begonnen te regenen. Anders was het in de mooi aangelegde tuin van het resort ook prettig vertoeven geweest. We hebben er in ieder geval heerlijk gedouched, geslapen en gegeten, hoewel precies die avond de stroom in de hele stad uitvalt.




copyright: 2011 - uganda.gradstaat.nl